به گزارش رخداد شمال : محرم ها و صفرها، حال دلمان زار است… اشک است… شرمسار هر روز هفته ایم… مَحزون جمعه ها… با ثانیه های سرخِ مایل به کبود « یا حبیب » سر می دهیم و به شهدای نینوای عشق اقتدا می کنیم… به قداست بندگی شان.

به خودمان رجعت می کنیم. به پرونده مان که جز غیبت کبرا نمی گوید. از سوت و کور و قیل و قالِ عالم می گذریم و به زیارت دخیل می بندیم. به زیارت عاشورا. به سلام های رفیع.

رو به اقیانوس کربلا – هربار – رسولان ایمان را می بینیم. با اندوه و جمله، گره می خوریم. بی تاب می شویم. فرج می خوانیم. و نجاتگرِ دنیا را، صدا می زنیم.

روز و شب با ذکر « یا حسین » نفس تازه می کنیم. تا میر و امام، چراغِ دلمان را روشن و صدای گام های شریف شان، بادیه قلب هایمان را گلستان کند.

محرم ها و صفرها، بیشتر زمزمه می کنیم « رَبِّ اشْرَحْ لِی صَدْرِی »… بیشتر دل و دست و دیده می شوییم در اقیانوس عشق… در دیوان های شورانگیز دلدادگی… و زبان می چرخانیم به لبیک و توبه… به بغض های بزرگ…

این جمعه ها را از همیشه سرپاتر و افتاده تریم انگار. در بساط انتظارمان، نور هم پیداست. این جمعه ها که اشک، فرمانبرداریمان می کند و پاهایمان از همیشه سرسپرده ترند.

این روزها که « اِرباً اِربا » می خوانیم. « یا ثارالله » زمزمه داریم و « یا حضرت ماه » سر می دهیم. همین روزها که نجوا می کنیم « یا باب الحوائج »، « یا عمه ی سادات ».

کاش اهل عاشورا باشیم… اهل راستین، یارِ جانباز… در اقیانوس پهناور آن مَذبح عظیم، غوطه ور شویم و یااللهُ یااللهُ یاالله گویان، تمنّای ظهور و رستگاری کنیم… / رقیه توسلی